‘Mijn handen kunnen maken wat mijn hoofd niet kan zeggen.' Goudomrande uitspraak die ik optekende voor het jaarverslag van Muzerije.

Het centrum voor de amateurkunsten wilde eens iets anders dan de jaarlijkse opsomming droge feiten en saaie cijfers.

Met communicatiebureau Arthur & Brent trok ik langs wijkpodia en kunstklassen, oefenlokalen en leerorkesten. Ik sprak er met bejaarde keramisten en fietsende zangers, lichtgevende buurtbewoners en slaapkamerschilders.

Het resultaat: een kleurrijk portret van een cultureel trefcentrum in beweging, in bijna 100 pagina’s.

Hier vind je het jaarverslag.
Hiernaast een van de interviews.

Margriet van Delft (docente Klas en Kunst):

“Kinderen in aanraking laten komen met kunst en cultuur, dat is ons doel. Natuurlijk tekenen en schilderen ze op school, maar Klas en Kunst gaat veel verder dan ‘maak eens een leuke tekening’. In de lessen komen ze veel verschillende technieken tegen. De ene keer technisch, zijn we ruimtelijk bezig en moeten ze iets vouwen. De andere keer ontdekken ze wat je met stiften, water en zout kunt doen. Zo gebeurt er tijdens de lessen telkens iets bijzonders, ervaren ze steeds iets nieuws.

En daar reageren ze geweldig op. Je ziet de verwondering, het plezier, de verbazing. ‘Hè, kan ik dat?’ Ik had een heel onzeker meisje in de klas, die me in het begin om de haverklap kwam vragen of ze het wel goed deed. Na een paar lessen hoorde ik haar tegen een ander zeggen: ‘Wat ik nou gemaakt heb is zo mooi, ik moet er bijna van huilen’. Bij dat meisje is echt een luikje opengegaan, daar gebeurde iets. Zij sprak dat uit, maar ik zie het bij veel meer kinderen gebeuren.

Dat komt waarschijnlijk ook doordat je in de deze lessen geen fouten kunt maken. Het is kunst, het hoeft helemaal niet te kloppen. Dus als een kind zegt: ‘Ik had het heel anders moeten doen, het is mislukt’, zeg ik: ‘Nou, dan is dit het moment om iets nieuws te verzinnen’. En dan komen er meestal veel leukere dingen dan dat ze eerst bedacht hadden. Zulke ervaringen vormt ze, daar kunnen ze hun hele leven iets mee.

Kinderen met problemen leven vaak ook helemaal op in de Klas en Kunstlessen. Omdat we ze op een heel andere manier aanspreken op hun vaardigheden. Omdat ze de ruimte krijgen. Omdat ik niet bepaal wat goed is, maar zijzelf. Omdat ze hier vrij mogen denken en doen. Daar leren ze ontzettend veel van, daarvan groeit hun zelfvertrouwen. Dat is prachtig om te zien."

[interview jaarverslag 'Muzerije brengt je verder']